Ok, geef toe. Trek jij die blije selfies  eigenlijk ook zo slecht? Je weet wel. Van die posts waar iedereen je super chill aanstaart. Terwijl jij een focking slechte dag hebt. Shit, waarom zij wel en jij nu even niet? Bloedirritant he? 

Je voelt je ineens zo klein. Zo kansloos. Alsof jij maar wat aansukkelt.

Toch blijf je maar door scrollen. Elk uur weer. Logisch, dat de moed je dan he-le-maal in de schoenen zakt. Nog meer vette feestjes en subtropische vakantiekiekjes. En nog meer selfies met uber gelukkige vrienden. Man, waarom doe je dat jezelf aan?

Waarom blijf je jezelf telkens vergelijken met anderen? 

Om te weten of je goed bezig bent? Je weet het heus wel. En ja, ik weet ook hoe irritant het is. Ik vertrouwde ooit ook niet op mezelf. Ik werkte een tijdje als adviseur. En ik keek op naar anderen. Uit onzekerheid. En heel eerlijk? Ik was bang om er niet bij te horen. Om te falen. 

Wees eens eerlijk, hoe bang ben jij om de boot te missen? Of om niet sterk genoeg te zijn?

Zelf raakte ik op m’n hoede. 

Zwaar alert op het succes van anderen. Ik stond alsmaar aan. Gewoon, omdat ik niet onder wilde doen voor collega’s. Daarvoor was ik ook veel te trots. Ik werd gek van m’n eigen prestatiedrang. Echt, niet te doen. Voor mezelf niet, en voor anderen soms ook niet.

Voor mezelf weet ik nu dat er onbewust iets dwars zat.

Dat was een oud stemmetje. De sukkel zoals ik ‘m liefkozend noem.

Sterk en krachtig zijn? Da’s iets voor anderen maar niet voor mij. Mijn aangeboren hartafwijking maakte me als klein jongetje bloedvoorzichtig. Dat frustreerde me natuurlijk. Ik hield me in en lette vooral op anderen. Pas veel later rekende ik voorgoed af met het idee dat ik niet goed en sterk genoeg ben. Ik ging dankbaarder door het leven.

Hoe zou het voor je zijn als jij op niemand meer op hoeft te letten?

Niet op je social media vrienden. Niet op je ouders. BAM! Op niemand niet.

Hoeveel meer energie zou je dat geven? Als jij op je sloffen elke keuze kunt maken die je wilt?

Dat het je zomaar lukt om te kiezen voor wat je het liefste wilt.

Omdat jij deep down weet dat het dik OK is. 

Met wie vergelijk jij jezelf vooral? 

Voel jij ook dat je vaak naar anderen kijkt?
Wil je wel je eigen weg gaan, maar durf je nog niet?

En ben je zover om knopen door te hakken?

Ik help je graag op weg met mijn Wake-Up Call – een gratis adviesgesprek
Gewoon een half uurtje praten. Niets ingewikkelds. Om even je hart te luchten. Of te bekijken wat je nou precies tegenhoudt. Ik help je graag op weg. 

2 gedachtes op “Sukkelbui”

  1. Herkenbaar Folkert!
    Niet zozeer die blije foto’s op LinkedIn die mij storen maar vooral de ‘kijk mij nou show’ op social media. Zo dankbaar dat ik die klant heb mogen helpen bla bla bla. Of blij dat ik weer een Leadership training mocht geven bij klant X. Ja nu weten we t wel.

    Dat ik t anders mag en ga doen is ok. Dat ik berichtjes wil sturen die gaan over de ander, voor die ander is ook fijn. Wel interessant om te reflecteren op waarom de kijk mij nou show me zo irriteert.

    Misschien idd omdat zij het WEL doen en ik nog niet…

    We bellen, bedankt voor je waardevolle en eerlijke blog :-).

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *