Ik speel graag piano. Het liefst improviserend. Het moet natuurlijk wel lekker blijven klinken. Soms gaat dat met bloed zweet en tranen. En gelukkig ken ik ook m’n doorbraakmomenten. Behalve als ik op wilskracht speel. Dan gebeurt er he-le-maal niets. Ik heb er in werksituaties flink mee geworsteld.

Zo’n muzikale doorbraak komt vaak totaal uit het niets. Zoals deze week. Wat was dat weer SUPER gaaf. Totale euforie bij het studeren, alles klopte. Even voelde de droom om ooit nog eens op een groot podium te staan weer heel dichtbij. Alsof de wereld aan m’n voeten ligt. Ik werd er meteen hebberig van. Bloedirritant ook. Je weet wel, zoiets als een topsporter die z’n persoonlijk record wil verbreken.

Ik klamp me er aan vast 

Met dat gevoel kroop ik de dag erna achter de piano. Ik wilde het nog eens dunnetjes over doen. Vaak komt er dan niets uit mijn handen. Ook nu gebeurde er HE-LE-MAAL niets. Ongeduldig schakel ik over op wilskracht. Omdat het frustrerend genoeg niet snel genoeg gaat. En zoals ik het wil. BAM! Alle flow weg. Gelukkig heb ik geleerd hoe met die verkramptheid om te gaan. 

Hoe ik in werksituaties met wilskracht worstelde

Een tijd lang werkte ik binnen allerlei organisaties. Ik ging voor de snelle resultaten. Alleen dan doe ik het goed dacht ik. Het was een oud stemmetje in me dat schreeuwde om bevestiging en erkenning. Het was nooit genoeg. Hey, ken je dat ook als je de lat zo hoog voor jezelf legt?

Ik leefde steeds 24 uur vooruit tot het volgende resultaat

Achteraf ontdekte ik dat ik een hoop miste. Zoals met collega’s napraten over het weekend aan het koffiezetapparaat. Je weet wel, de teamspirit. En vooral; hoe voel ik me in mijn job vandaag? Doe ik het nog met gezonde zin? Pas jaren later ontdekte dat ik in die periode niet gelukkig was.

Mijn intuïtie wilde ik niet langer wegdrukken

Het zat me uiteindelijk helemaal tot hier. Ik zag ineens in dat ik allerlei banen op wilskracht had gedaan. Sommigen liepen dan ook voor geen meter. Ik ging ermee door omdat een stemmetje in me zei; de buitenwereld vindt iets daar iets van. Ik durfde niet te stoppen. Bang voor het oordeel. Dat ging ten koste van alles en iedereen. Maar vooral van mezelf. Een super confronterend inzicht. 

Waar loop jij leeg op? 

Ik wilde er echt vanaf. Terug naar mijn eigenheid. Uiteindelijk koos ik voor mezelf. Heel spannend – maar een mega magisch moment. Zeker toen ik de moed vond om muziek een plek te geven in mijn werk. Hoe tof is dat? Ik ontdekte ineens dat de intuïtieve kracht mijn grootste ‘instrument is. En juist die had ik jarenlang diep weg gestopt. 

Doe een tandje terug en stap in het-hier-en-nu

De druk om mezelf te bewijzen viel weg. Ik leerde meer in het hier-en-nu te zijn. Super relaxed inspelen op het moment! Logisch, de muzikant in mij doet niets liever dan improviseren. Als ik te hard van stapel loop op de piano denk ik nog steeds terug aan deze doorbraak. Probeer het ook eens. Doe een tandje terug en er komt veel meer voor in de plaats. 

Wat was jouw laatste mega magische moment? 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *