Zo begon mijn fascinatie voor luisteren.

Al jarenlang werkte ik aan de communicatie van organisaties. Toen ik me afvroeg: hoe komt de wereld dichter tot elkaar als eenmaal alle communicatie is ‘afgevinkt’?

En hoe kan iemand zich niet gehoord voelen, terwijl die zich wel heeft uitgesproken? Het voedde mijn nieuwsgierigheid naar hoe we luisteren en soms de subtiele signalen missen.

Ondertussen inspireerden mijn muziek- en podiumervaring me ook. In de bedrijfsworkshops die ik toen gaf over improvisatie, zag ik hoe mensen elkaar met muziek anders beluisterden.

“Afgestemd op wat ik in de muziek blijf trainen....”

Als improviserend pianist ben ik continue aan het afstemmen. Op mezelf, de muzikanten om me heen en de luisteraar. Ik volg op de voet wat ik hoor, zonder te weten waar het naartoe gaat.

Dat betekent om me heen luisteren, vervolgens eerst even wachten, om de betekenis te vinden van wat ik hoor, voordat ik reageer en verder speel. Die luisterhouding staat ook centraal in Omhoren.

Je hoeft niet alles vooraf te weten om verder te komen, zolang je ook tussen de regels door luistert. Zoals de componist Claude Debussy ooit zei: ‘muziek is de stilte tussen de noten’. Met die intentie bracht ik eerder mijn debuutalbum uit met klarinettist Alex Simu.

De oorsprong van Omhoren

Omhoren kwam ik tegen in een oud woordenboek. Een ‘vergeten’ term, maar zo relevant voor deze tijd. Het om je heen luisteren. Mijn werelden van muziek en communicatie bracht ik erin samen. In het besef hoe ik met mijn lijf al lang omhoorde.

Hoe ik dat elke dag ervaar

Als het ‘s avonds stil wordt, hoor ik een zacht ritmisch tikken in mijn borst. Mijn kunsthartklep, al meer dan 25 jaar. Overdag onopgemerkt aanwezig, weer hoorbaar als het stilvalt. Zo simpel is het misschien. Dat we onszelf en elkaar juist kunnen terughoren zodra het even stilvalt.

“Harmony begins long before the first note is being played”

- Mildred Portney Chase (pianist) -